TEKAMÜL
Ruhun serüveni...
Tekamül Yolculuğu
Mistik öğretiler ruhun varlığını çok geniş bir zaman perspektifinden ele alır. Bu bakış açısına göre yaşam tek bir hikayeden ibaret değildir; ruh bilincini olgunlaştıran uzun bir öğrenme yolculuğunun içindedir. Başı Yoda sonu olmayan.
Tekamül kusursuz olmaya çalışmak değildir. Tekamül her deneyimden biraz daha fazla bilgelik çıkarabilmektir. , yaşadığı her olayla birlikte daha derin bir anlayış getirir. , hüzün, başarı, kayıp, kavuşma ve ayrılık… bunların her biri, ruhun olgunlaşmasına katkı sağlayan farklı öğretmenler olarak görülür. Bunu bir bilgisayar oyunundaki değişen gelişen karakterler gibi düşünebiliriz. Amaç deneyimlemek, keşfetmek ve öğrenmek.
İnsan dünyaya geldiğinde özündeki sınırsız bilinci unutmuş gibi görünür. Bu unutuluş bir ceza değil, deneyimin doğal bir parçası olarak yorumlanır. Çünkü gerçekten öğrenilen bilgi, ezberlenen değil, yaşanarak fark edilendir.
Tekamül yolculuğunda en büyük dönüşüm dış dünyaya değil, iç dünyada gerçekleşir. Aslında konu insanın kendi özündeki gelişim ya da değişim olunca bu her zaman içeridedir. İçeride arayacağız ve bulacağız. Ruhun tekamülü doğrusal bir yol değildir. Bazen insan büyük ilerlemeler kaydeder, bazen de aynı derslerle tekrar karşılaşır. Bu tekrarlar başarısızlık değil, henüz tam olarak özümsenmemiş deneyimlerin yeniden görünmesi olarak yorumlanabilir. Yaşam sabırla öğrenmeye devam edenlere yeni bakış açıları sunar. Bazen bir yerde bulunursunuz ya da o yerde doğmuş ve yaşıyor olursunuz ancak ne olursa olsun o yerde bulunmayı ve o insanı olmayı bir türlü kabul edemiyor olursunuz. Aidiyet duygusu hissetmezsiniz. Hep bir arayış içinde olursunuz bir şeyi ararsınız ama neyi aradığınızı bile bilmezsiniz. İşte burada bilinciniz bilinçli bir şekilde hatırlamıyor ancak özünüz hatırlıyor ,duygularınız hatırlıyor.
İnsan yalnızca bireysel deneyimlerinden değil, ailesinden ve atalarından aktarılan Duygu kalıplarından da etkilenebilir. Bu bakış açısına göre, farkındalık geliştirdikçe kendisine hizmet etmeyen düşünce ve davranış biçimlerini dönüştürmeye çalışabilir. Ruhun gelişimindeki en önemli anahtar farkındalıktır. Çünkü fark edilmeyen alışkanlıklar yaşama yönetmeye devam eder. Fark edilenler ise değişim için bir kapı aralar. İnsan kendini gözlemlemeye başladığında öfkenin ardındaki korkuyu, korkunun ardındaki incinmişliği, incinmişliğin ardındaki Sevgi ihtiyacını görebilir.
Yaşamımızda karşılaştığımız birçok insanı düşünelim. Kimisi ile tesadüf eseri karşılaşır belki de yanımızda olan çok daha yakın insanlardan alamayacağımız öğretileri alırız. Bazen bu insanın hayatımızdan ne işi var diye sorgularız. Peki ya yaşamamızdaki tüm bu insanların tesadüf eseri olmadığını ve tüm bu insanların bizim yaşamımızda olmasını kendimiz seçiyorsak. Tüm bu insanları bizim hayatımızda olup iyi ya da kötü bizlere bir şekilde bir şey öğretmelerini buraya gelmeden önce biz seçiyorsak. O zaman etrafımızdaki insanlara ve yaşadığımız her bir odaya bakış açımız değişir miydi? Ya da etrafımızda olan tüm bu insanlarla başka bir yerde başka bir yaşamda farklı rollerde yaşamış olduğumuzu bilsek o zaman aramızdaki ilişkilerin durumu değişir miydi? Ya da bu insanlarla aramızdaki ilişkiye bakış açımız değişir miydi?